بادهای بنفش تیره

برويم اي يار، اي يگانه‌ي من!

دست مرا بگير!
سخن من نه از درد ايشان بود،

اينان دردند و بود ِ خود را

که چون با زخم و فساد و سياهي به جنگ برخيزي
کمر به کين‌ات استوارتر مي‌بندند. 

برويم اي يار، اي يگانه‌ي ِ من!
برويم و، دريغا! به هم‌پایی ِ اين نوميدي ِ خوف‌انگيز
به هم‌پایی ِ اين يقين
که هر چه از ايشان دورتر مي‌شويم